تبلیغات
سامانه ایران صنعت - دایرکتوری کارخانه های تولید پودر شیر و پودر آب پنیر کشور

مرکز جامع ثبت و انتشار مشخصات و سوابق اجرایی شرکتهای صنعتی
 

 

آیا شرکت خود را به دایرکتوری صنایع ایران اضافه کرده اید تا مخاطبین آسانتر و سریعتر شما را بیابند؟

آیا در جستجوی لیست بانک اطلاعات شرکتها و صنایع هستید؟

آیا می خواهید خدمات و محصولات خود را با استفاده از سرویس ایمیل مارکتینگ صنعتی به هزاران متخصص و صنعتگر اطلاع رسانی کنید؟

 

جهت کسب اطلاعات بیشتر لطفا بر روی گزینه های زیر کلیک نمایید

شرکت خود را به دایرکتوری صنایع ایران اضافه کنید

لیست بانک اطلاعات ایران صنعت را دریافت کنیدخدمات و محصولات خود را به صنعتگران اطلاع رسانی کنید

                                       


















iran-sanaat.mihanblog.com
iran-sanaati.mihanblog.com
iran-sanaye.mihanblog.com

 

 
iranesanati.mihanblog.com
irane-sanati.mihanblog.com
iranesanaati.mihanblog.com
irane-sanaati.mihanblog.com
iranisanat.mihanblog.com
 
iranisanaat.mihanblog.com
iran-sanaaye.mihanblog.com
www.iransanat.org
http://www.iransanat.org/maneger/Content/Documents/InfoBank.asp
http://www.iransanat.org/maneger/Content/Documents/Emailing.asp




http://emailing.mihanblog.com




 

 

 



تولید نوشیدنی میوه­ای از آب پنیر ارزان­ترین راه آماده­سازی یك نوشیدنی بر پایه آب پنیر، جمع آوری آب پنیر از وت تهیه­ی پنیر، پاستوریزاسیون، برطرف كردن بوی بد در صورت تمایل، افزودن طعم و بسته­بندی می­باشد(متور و شاهانی 1979). گراف (1898) فرایند ساده­ای را طراحی كرد كه در آن آب پنیر حرارت داده شده، هواگیری شده و با دی­اكسید كربن و فرمالدهید تحت فشار پر می­شد. جولیز وهمکاران (1913) تهیه­ی یك نوشیدنی سالم و مغذی را از آب پنیر توصیف كرد. آب پنیر توسط زغال رنگ زدایی و بو زدایی شده و در مرحله بعد اسید، نمك و CO2 جهت تولید آشامیدنی نهایی افزوده شد. وی دریافت که طعم آب پنیر بویژه آب پنیر اسیدی، بیشتر با طعم­های مركبات، مخصوصاً پرتقال سازگار است. بعدها کاستواسکایا (1969) با اضافه كردن شربت شكر پاستوریزه و آب هویج به آب پنیر پروتئین زدایی شده محصولی به نام Detskii تهیه كرد. محصول سپس پاستوریزه و بسته­بندی گردید. مقدار ماده­ی جامد کل آن حداقل 20 درصد، شكر آن 15 درصد و اسیدیته حداكثر 125/ 28 درجه­ی دورنیك بود. کوزمینا (1966) دو نوشیدنی با طعم متفاوت از آب پنیر تولید کرد. اولی تركیبی با طعم لیمو و پرتقال و دیگری حاوی 25 درصد آب گوجه فرنگی، نمك و اسید سیتریك بود. هر دو به حد زیاد اسیدی شده و 3/0 درصد وزنی دی اكسید كربن داشتند كه قادر به نگهداری به مدت 7-5 روز در 20 درجه­ی سانتی­گراد بودند. با پیشرفت در صنعت تولید نوشابه از آب پنیر، در دانشگاه آریزونا، 40-25 درصد از آب پنیر را با آب انگور و 20-7 درصد از آب میوه­ها تركیب كرد. تركیبی از آب پنیر-آب انگور-هلو، نمره­ی میانگین 9/5 را در مقیاس هدونیك 1 تا 7 دریافت كرد (هولسینگر و همکاران 1974). محصولی كه در دانشگاه ایالت میشیگان مورد بررسی قرار گرفت به عنوان وعده­ی غذایی برای صبحانه در نظر گرفته شد كه حاصل تركیب آب پنیر شیرین یا اسیدی به همراه آب پرتقال بود. یك حجم از كنسانتره آب پرتقال تازه با چهار حجم از آب پنیر بوگیری شده مخلوط و بسته­بندی شد. محصول حاصل دارای 1-7/. درصد پروتئین بود. همچنین نوشابه می­توانست گازدار شده و به عنوان یك نوشیدنی شیرین مغذی مورد استفاده قرار گیرد (هولسینگر و همکاران 1974). به دنبال موفقیت نوشیدنی­های بدون الكل نظیر Rivella (محصولی از آب پنیر در اروپا)، در امریكا تلاش­هایی در جهت تولید نوشابه­ با طعم میوه، كربناته، الكلی و با پروتئین بالا آغاز گردید. در سال 1971 نوشابه كربناته با طعم پرتقال تولید و در فروشگاه­های برزیل توزیع شد. این محصول حاوی 5/1 درصد پروتئین آب پنیر بود كه توسط اسمز معكوس از آب پنیر حاصل شده بود. زمانی آب پنیر می­توانست در تولید نوشابه با طعم میوه مورد استفاده قرار گیرد كه در اسیدیته بالا منعقد نشود (متور و شاهانی 1979). در جهت تولید طعم­های جدیدتر، نوشیدنی­های حاوی 90-60 درصد آب پنیر و 10 درصد پوره­ی توت فرنگی با 20 درصد پوره­ی هلوی طبیعی امتیاز قابل قبولی را توسط ارزیاب­ها دریافت كرد. بیشترین امتیاز به نوشیدنی آب پنیر اسیدی با طعم آب پرتقال كه با اسید سیتریك اسیدی شده، داده شد (هولسینگر و همکاران 1974). در سال 1974، یك نوشیدنی بر پایه آب پنیر چدار در دانشگاه ایالت میسی سیپی فرموله شد. این محصول با مخلوط كردن آب پنیر، شكر، كنسانتره پرتقال، اسید سیتریك و دیگر افزودنی­ها جهت تولید محصول با 8/3 =pH و ماده­ی خشك 5/16 درصد در نوشابه نهایی و دوره­ی ماندگاری حداقل 15 روز در 5، 10 یا 22 درجه­ی سانتی گراد تهیه شد . 956 مصرف كننده از تمامی گروه­های سنی نوشیدنی را امتحان كردند كه 5/76 درصد از آن­ها نوشابه را قابل قبول دانستند (هولسینگر و همکاران 1974). به دنبال آن، هولسینگر و همکاران (1974) یك نوشیدنی جدید بر پایه­ی آب پنیر كه freshi نامیده می­شود را مورد بررسی قرار دادند. این فراورده محتوی بیشتر از 50 درصد آب پنیر خالص بود. شكر ، آب، آب پرتقال طبیعی، لیمو و آب انگور نیز اضافه گردید. مخلوط آب پنیر در 90 درجه سانتی­گراد گرم و در شرایط اسپتیك در تتراپك­های 250 میلی لیتری بسته­بندی شد . دوره­ی نگهداری شش ماه بدون یخچال گذاری تعیین گردید. با گذشت زمان پودر آب پنیر جایگزین آب پنیر شد. کاسی­کوسکی(1987) نشان داد كه یك نوشیدنی قابل قبول می­تواند با تركیب بیش از 6 درصد پودر آب پنیر اسیدی در آب پرتقال منجمد بازسازی شده حاصل شود. پودر آب پنیر اسیدی با سهم 6 درصد یك مزه­ی كاملاً مشخص شور دارد. زمانی كه مقدار آن تا 4 درصد كاهش داده شد، ارزیاب­ها مزه­ی محصول را عالی تشخیص دادند. مخلوط بسته­بندی و در 25- درجه­ی سانتی گراد منجمد ­گردید. پس از یك ماه نگهداری، نوشیدنی بازسازی شده خصوصیات تازگی محصول اول را دارا بود. در مقدار 6 درصد از آب پنیر رنگ این نوشابه­های مغذی قابل قبول بود. تفاوت رنگ در نوشابه­های حاصل از آب پرتقال، لیمو، آناناس و انگور در سطح 4 درصد از پودر آب پنیر بسیار كم بوده یا اصلاً وجود نداشت. در حدود 6 درصد از پودر آب پنیر، نوشابه­ی حاصل دارای رنگ زرشكی-ارغوانی در مقایسه با رنگ قرمز تیره كنسانتره آب انگور بازسازی شده بود. نوشابه­ی حاصل از آب پرتقال دارای شیرینی کمی بود. کاسی­کووسکی (1987) در بررسی دیگری دریافت كه آب پنیر خروجی از وت باید جهت محافظت از شكل­گیری سرشیر، چربی­گیری شده و جهت جلوگیری از تشكیل اسید لاكتیك اضافی و رشد میكروارگانیسم­های آلوده كننده پاستوریزه شود. در این تحقیق همچنین یك پودر تجاری جهت استفاده­ی معمول به عنوان یك نوشابه­ی بازسازی شده، طراحی شد كه طعم خوبی داشته و دارای اجزای زیر بود: شكر، آب پنیری كه لاکتوز و مواد معدنی آن کاهش داده شده است، اسید سیتریك، كلسیم مونوبازیك، فسفات، لسیتین، دكسترین، سدیم كلرید، ویتامین C، طعم­های مصنوعی و ویتامین­های مناسب. پودر آب پنیر اسیدی بسیار سازگار با یك نوشابه­ی اسیدی می­باشد و احتمالاً تركیب پودر آب پنیر اسیدی كه مواد معدنی آن گرفته شده است با آب میوه ممكن است مشكلاتی ایجاد كند. متور و شاهانی (1979) تحقیقاتی انجام دادند كه در آن لاكتوز آب پنیر افزوده شده به غذاها، به عنوان یك حامل طعم و رنگ و افزایش دهنده­ی احساس دهانی عمل می­كرد. پودر آب پنیر جامد به همراه مقدار جزئی از ژلاتین به عنوان یك تركیب جدید عمل كرده كه می­توانست به اندازه­ی دو برابر وزن خود روغن، چربی و طعم را نگه دارد. این خصوصیات بویژه می­تواند در تولید محصولات غیر آبكی بكار ­رود. راوست (2003) تركیبات تشكیل دهنده­ی آب پنیر و موارد استفاده­ی آن را مورد بررسی قرار داد. وی در بررسی انجام شده دریافت كه کاربرد آب پنیر در محصولات دیگر باعث افزایش ارزش تغذیه­ای آن می­شود. ساده­ترین راه در كاربرد آب پنیر، پاستوریزاسیون و مخلوط كردن آب پنیر با میوه­هایی نظیر انبه، پرتقال خونی و … می­باشد. جهت جلوگیری از ترسیب پروتئین­ها، پكتین و دیگر تركیبات فعال سطحی استفاده گردید. همچنین شكر و دیگر شیرین كننده­های مصنوعی نیز بكار گرفته ­شد. این نوشابه در اروپا به عنوان یك نوشیدنی سالم، كم چرب، زندگی بخش و انرژی­زا با قیمتی حتی گران­تر از شیر بفروش ­رسید. در بررسی خصوصیات آب پنیر به عنوان یك محصول فرعی حاصل از تولید پنیر، بوکلر و همکاران (2005) حساسیت آب پنیر در برابر گرما را یك خصوصیت اساسی پروتئین­های آب پنیر در صنعت فرایند آب پنیر و تهیه­ی نوشابه از آب پنیر دانست. این پروتئین در طول فرایند حرارتی بسته به شدت حرارت اعمال شده، دناتوره شده و یك انعقاد پروتئین در تولید نوشابه­ی تیمار شده با حرارت ایجاد می­شود. پكتین اثر مثبت روی مقاومت گرمایی پروتئین­های آب پنیر دارد. محبی و نجفی (2004) بهینه سازی شرایط تولید، ماندگاری و كیفیت نوشیدنی‌ میوه ای آب پنیر را مورد بررسی قرار دادند كه با استفاده از سه نوع كنسانتره (پرتقال- آلبالو – انگور) در سه سطح (3 و 4 و 5٪) و 3 غلظت شكر (5 و 10 و 15٪) 27 نوع نوشیدنی تهیه شد. برمبنای نتایج حاصل از این پژوهش شرایط بهینه در تولید نوشیدنی پرتقالی آب پنیر با استفاده از 3% كنسانتره پرتقال، 10% شكر و با زمان ماندگاری حداقل 3 ماه در دمای یخچال و 6 هفته در دمای محیط و كیفیت حسی و میكروبی قابل قبول به دست آمد. عبدالملکی و همکاران (2004) امكان استفاده از آب پنیر در تولید نوشابه با استفاده از تخمیر آن بوسیله­ی میكروفلور كفیر را مورد بررسی قرار داد كه در آن از نسبت­های مختلفی از مایه­ی کشت میکروبی استفاده کرد. نتایج حاصل از این بررسی نشان داد که اسانس نعناع از نظر رنگ، طعم و بو بهترین اسانس است و نمونه­های حاصل از تلقیح باکتری­های لاکتیک و استو باکتر به میزان 3٪ و مخمرها به میزان 2٪